GERÇEĞİN DAHA ÇOK DUVARI VAR

kent soylusu!...

Mon, 28 Sep 2009 04:21:00 +0300

Despotik rüyaların kendimizi anlattığı, tanıdık seslerin kayıtsızlığımızla buluştuğu, dürtülerimizin sınırsız sonluk ile avutulduğu, bekleyişlerimizin bağımlılığa dönüştüğü bir tedirgin hayatın içerisinde “sözde” tutkularımızla yol alıyoruz. Tüketme telaşımız, külfet yarışımız, savurgan tapınışlarımız, anlamsız yoksunluklarla yarattığımız yapay mutsuzluklarımız sadece nesnelerle ilişkimizi değil aynı ölçüde insanın insanla ilişkisinin tasfiye edilemeyen amaçsal dünyasının ifadesi. Gönül çelen kalabalıkların evcilik oynadığı, sınırlarının gerçekle buluşturulamama koşuluyla çizildiği, “olup bitenin” atıl hale getirildiği, “kasıtlı” güzelliklerin sergilendiği yerlerdir kentler. Nasihat almaya burun kıvırır kentlerin siluetleri. Zaten tarihsel olanın küstah habercisi, yok olmaya yüz tutmuş ya da çalınmış gururlarının temsilidir bir zamanlar “varoluşunu” kanıtlayan tüm eserleri. Uygarlığın sentetik zaferlerinin aksine kentler ironik beyhude zaferleriyle uygarlığın yazgısına hâkim olurlar. Kentlerin jestleri ile insanın bir yerlere tutunma gereksinimi birbirini dengelemiş, mekanik bağımsızlık ise bu ilişkinin meyvesi olmuştur. Mülteci hayatın kaçış yeri olduğunu düşündüğümüz kentlerin aslında bir tercihsiz tutsaklık hilesiyle bizlere kendini ifşa ettiğini fark etmeyiz ya da farkındalıklarımız yaşam sahnemize dâhil değildir.

Kalabalıkların uğultusu ve gölgelerin sürüsü. Ki.. ( devamı )

yaşam oyalanmaktır

Mon, 28 Sep 2009 04:08:00 +0300

Hayat, yalan söylemek pahasına ve yalan söylemek için her güne yeniden ve dünü unutarak başlamak, olanla benim için olması gereken arasındaki gerilimde karşılıklı tavizlerden ibaret bir göz boyamadan başka bir şey değildir.

Gerçek, sadece ve sadece sevişen iki insanın birbirinin içinde kaybolan bakışlarında kendini açığa vurur: yoktur.
O anda ya ölmelisin ya da kurtarmalısın kendini gerçekten.

-Kaybetmekten değil, aksine kazanmaktan korkuyorum. Bakışlarından kaçırdığım gözlerimde devleşiyor korkularım. Sensizken senin yokluğunu çekmeyi, seninle birlikte gerçeğin yokluğunu çekmeye tercih ederim. Kendi kendime yetmemeye alışığım, sana yetmemeye, bana yetmemene dayamamam.

-Sen bir aşırılıklar meleğisin, benimse vadedebileceğim bir orta yolum var sadece. Bunu kabul etmeyeceğini biliyorum. Kendini tamamen tüketene kadar o uçtan o uca savrulup duracaksın. Keşke acılarını dindirebilecek bir yol bilseydim ama ben sana iyi gelmiyorum.

-Dünya hakkında çok şey bilenler, kendileri hakkında az şey bilirler. Sen yaşamak için biliyorsun, benim bildikle.. ( devamı )

Kızılderili Şef'in Amerikan Başkanına Mektubu

Wed, 18 Jun 2008 21:57:00 +0300

1854 yılında ABD Başkanı Franklin Pierce yazdığı bir mektupla Amerika’ya gelen beyaz göçmenlere toprak bulmak amacıyla Kızılderililerden toprak istemiş ve "bu isteği kabul edilecek olursa Kızılderililere rahatlıkla yaşayabilecekleri bir bölgenin ayrılacağını bildirmiştir.

Topraklarının büyük bir bölümü zaten beyazlar tarafından zorla ellerinden alınmış olan Duwarmish Kızılderililerinin Reisi Seattle bir söylemiyle ABD Başkanına yanıt vermiş ve bu yanıt mektup olarak ABD başkanına gönderilmiştir. Mektubun aslı Amerika, Seattle, Squamish Müzesi’nde korunmaktadır.

İnsan ve doğa diyalektiğini en güzel dile getiren metinlerden biri olarak günümüzde değeri daha çok anlaşılmaktadır.

Yale, Sorbon, Oxford ya da bir başka okuldan mezun olan ünlü bir düşünürün sözleri değil bunlar. Nobel ödülü kazanan bir edebiyatçının da değil. Beyaz adamın “kafa derisi avcıları”, “vahşi”, “barbar” ilan ettiği Kızılderililerin şefi Seattle'nin “uygar” beyaz başkan'a mektubu:

ŞEF SEATTLE’IN MEKTUBU

Yüzyıllardır halkımın üzerine merhamet gözyaşları döken şu sonsuz gökyüzü bir gün değişebilir. Bugün açık gözüken gökyüzü yarın bulutlarla kaplanabilir. Sözlerim, asla yer değiştirmeyen yıldızlar gibidir.

Şef Seattle her ne s&o.. ( devamı )

vazgeçilmez OL

Wed, 18 Jun 2008 21:52:00 +0300

Şimdi sen su olduğunu düşün. Su kadar özel, su kadar faydalı ve su kadar çok...Tükenmez... İnanıyorum ki, gerçekten de öylesin. Ama ister çesmelerden dökül,ister göklerden yağ, ister nehirler dolusu ak, dibi olmayan bir kovayı dolduramazsın. Yani; seni dinlemeyenlere sesini duyuramazsın...

Unutma! Daha çok bağırdığında daha çok dinlenmezsin...Gürültünün parçası olursun sadece. Suyun yanında olanlar suyu en az içenlerdir. Çünkü; su nasılsa burada,lüzum yok ki suyu kana kana içmeye diye düsünürler...Aynen, sesini sürekli duyanların seni dinlemedikleri gibi! Ormandaki hiç bir hayvan, ırmağın gürültüler koparan yerinden su içmeye çalışmadı şimdiye kadar. Hepsi, hep sabahın en sakin anını bekledi suyun durgun yerlerini bulabilmek için, gittiler ve sakin sakin ihtiyaçlarını giderdiler. Onlar için en uygun olan ve kendi istedikleri zamanda... Sen, hep bir su olduğunu düşün. Su gibi güzel, su gibi yararlı, su gibi vazgeçilmez... Ve su gibi hayat kaynağı olduğunu düşün. Ama su gibi yaşatıcı ol, su gibi yıkıcı, sürükleyici ve öldürücü değil!..

Sen bir su ol... Ama rahmet ol, afet değil! Su isen tarlalarını basma insanların, yuvalarını yıkma, ocaklarını söndürme, sana felaket denmesin! Su isen bir bardağa sığabil ki; damarlara giresin!.. Su yüce Allahın insanlar için yarattığı en büyük nimetlerden biri... Suya benzediğini unutma! Su gibi özel, su gibi güzel, su gibi faydalı, su gibi lüzumlu ve su gibi bitmez, tükenmez o.. ( devamı )

gün Gelir

Thu, 21 Feb 2008 02:32:00 +0200

unutulmaz kabullenilir bir gün kabullenirsin ve bu unutmaktan daha sağlıklıdır...
en son üşüdüğümde düşünmüştüm aşırı bi soğuk vardı ölmek istiyodum düşündüm eve gidip ısınacağım ve bunu unutacağım öyle oldu o gün şimdi çok güzel geliyor gözüme...
.. ( devamı )

hayallerimin gerçek yüzü...

Sun, 17 Feb 2008 03:03:00 +0200

Olmadı..yine olmadı..hayallerle gerçekler hiçbir zaman bir arada durmadı…her şeyden kaçmaya çalıştıysam da başaramadım,mahkum oldum gecenin zifiri karanlıklarına. soğuk kış gecelerinin  pencere ardında karlı sokaklarına bakarken andım seni çok özlemişim bir kez daha anladım..bir kez daha düşündüm gerçekleri,içim yandı…kaç kez kendimle savaştım hayallerimle yaşadım ve hep aynı hayal kırıklığı.. gerçekliğin acı yüzüyle karşılaştım…ya ben büyümeliydim artık ya da hayallerimi kıran sen olmamalıydın!

Bitmeliydin yok olmalıydın düşlerimden..hatırlamamalıydım bile seni yada hiç tanımamalıydım..

İşte sen soğuk karlı gecelerin pencere ardındaki hatırladığım kötü hatıram,mutlu musun şimdi,gurur duyuyor musun kendinle beni bu kadar üzdüğün için vicdanın sızlıyor mudur?

Sanmıyorum..

                                                              &nb.. ( devamı )

...ŞAH VE PİYON....

Mon, 22 Oct 2007 00:22:00 +0300

Hiçbir şey tesadüf değil!
Hayatta hiçbir şeyin tesadüf olmadığına inanıyorsanız, siz de benim gibi bu yazıyı çok seveceksiniz.
"Bazen hayatımıza giren öyle insanlar olur ki; onların belli amaca hizmet etmek, bize bir ders vermek, kim olduğumuzu ya da olmak istediğimizi bulmamıza yardım etmek için bizimle olduklarını yüreğimizin derinliklerinde hissederiz. Bu insanların kim olacağını asla önceden kestiremezsiniz; belki oda arkadaşınız, komşunuz, profesörünüz, uzun zamandır görmediğiniz bir arkadaşınız, sevgiliniz ya da belki de sadece göz göze geldiğiniz bir yabancı.
Her kim olursa olsun, o kader anında hayatınızın bir biçimde etkileneceğini bilirsiniz. Bazen de hayatınızda öyle olaylar yaşarsınız ki; o anda bu olaylar size korkunç, acı dolu, haksız gibi görünür.
Ancak fırtına dindikten sonra; bütün bu olayların
üstesinden gelmemiş olsaydınız, asla potansiyelinizin, gücünüzün, azminizin ve yürekliliğinizin farkına varamayacağınızı anlarsınız.
Her olayın bir gerçekleşme nedeni vardır. Hiçbir şey tesadüfen, kötü ya da iyi şans nedeniyle gerçekleşmez.
Hastalık, yaralanma ve deneyimsizlikler, ruhumuzun sınırlarını test eden olaylardır.
İster olaylar, ister hastalıklar, ister ilişkiler olsun, bu küçük testler olmasaydı hayat hiçbir yere varmayan düz ve sıkıcı bir yol gibi uzayıp giderdi. Güvenli ve rahat, ancak boş ve amaçsız. . .
Yaşamınızı, başarılarınızı ve düşüncelerinizi etkileyen insanlar, kimliğinizi yaratan insanlardır. Kötü deneyimler bile birilerinden öğrenilebilir. Bu dersler en zor, ancak büyük bir ihtimalle en önemli olanlardır.
Eğer biri sizi kırar, ihanet eder ya da üzerse, size güveni ve kalbinizi açtığınız birine karşı dikkatli olmayı öğrettikleri
için onları affedin.
Eğer biri sizi severse, siz de bun.. ( devamı )

.....

Wed, 17 Oct 2007 03:20:00 +0300

Biz seninle hep bağalıktan kaçtık, sıradan basit gündelik
olandan... Küçük mutlulukları, hayatın içindeki o kanaatkâr doyumları değil
hep trajediyi aradık mükemmeli? Biz seninle hep kusursuzu aradık...
Fırtınalarla sürüklendi aşkımız. Korkuların yaralı geçmişinin savruk
benliğinin dalgalarında beni kaybedip seni kaybedip... Kaybedip kaybedip
yeniden bulduk bizi. Seni hep buraya çağıran o yalnızlık rüzgârının alabora
ettiği parçalanmış düşlerimi ben sessizce yeniden topladım. Sensizlik
sürgünlerimde bildiğimiz yollardan geçtik kanatarak kendimizi ve şimdi
sorular cevaplarını buldu... Sükûnetin ve güvenin o bilge dinginliğinde
süzülüyor artık aşkım. Artık biliyorsun ki sevgimin inadı hiç
kırılmayacak...
         Benim sonsuzluk meleğim afet ama bedeli ebedi sensizlikte olsa sana
hayattan daha kötü davranmayacağım. Tek kanatlı solgun düşlerimi yüzünden
kanayan kutsal bizim ışığımızla sonsuzum, sonsuzluk meleğim? Sana ne
anlatayım? Ruhumu yaktıktan sonra şimdide damarlarımda dolaşan sensizliğin
etimi yakan acısını mı? O acıyı uyutsun diye sığındığım sevgimi mi? Orada da
hep ama hep kaybettiğim soğuk rüyalarımı mı? Sana neyi anlatayım ki, ömrümüz
kış tıpkı şuan ki sevgimiz gibi kesik kesik
        Ömrümüz kış da olsa yüreğimiz hep bahar oldu seninle, kırılmış bir
dal gibi yarım da olsak hep bir attı bu deli gönül... Bana ne mi anlatmak
istiyorsun? Kelimeler yetmez bizim aşkımızı anlatmaya sözler yarım kalır
ikimizin yanında... Sen yok.. ( devamı )

ayNI farkLAR

Sat, 22 Sep 2007 21:12:02 +0300

görmediğimden deiL...

yanımda olsanda özlerdim seni.

ve bil ki bu kadar sevmem senden değiL...

gitsen benden

ben gidişini bile severim!

aramzda hep aynı fark;

sen gitmeyi bilirsin

ben sevmeyi...

.. ( devamı )

özLedim seni

Fri, 07 Sep 2007 00:36:00 +0300

özledim seni...
ayrılık yüreğimi uyuşturuyor karıncalandırıyor nicedir.
beynimi uyuşturuyor özlemin...
çok sık birlikte olmasak bile
benimle olduğunu bilmenin
bunca zamandır içimi ısıttığını
yeni yeni anlıyorum.
Yokluğun,
Hatırladıkça yüreğime saplanan bir sızı olmaktan çıkıp
mütemadiyen bir boşluğa
Sabahları seni okşayarak başlamaları
aksamları her işi bir kenara koyup
seninle baş başa konuşmaları özlüyorum;
oynaşmalarımızı,
yürüyüşlerimizi,
sevimli haşarılığını,
çocuksu küskünlüğünü...
Nasılda serttin başkalarına karşı
beni savunurken;
ve ne kadar yumuşak
bir çift kısık gözle kendini
ellerimin okşayışına bırakırken
Gitmeni asla istemediğim halde
buna mecbur olduğunu görmek
ve sana bunları söylemeden
''git artık'' demek
''beni ne kadar çabuk unutursan,
o kadar çabuk kavuşacaksın mutluluğa''
demek sana nede zor...
seni görmemek ve belki yıllar sonra
karsılaştığımızda
bana bir yabancı gibi bakmanı istemek senden...
yeni bir sevdayı yasakladığım kalbime söz geçirmek...

Can YÜCEL
.. ( devamı )